Uit de pers 2010
Kijk ook eens op.......
Veel media schrijven over het Seabottom Jazzfestival 2010.
Kijk ook eens op de websites van
In de zoekbalk: 'Seabottom Jazzfestival' intikken
De stijgende lijn van Seabottom
LELYSTAD - Volgend jaar hangt het bordje 'uitverkocht' weer op de deur van de Agora, kan niet missen. "We hebben de stijgende lijn te pakken", zegt programmeur Ed Goudriaan van het Seabottom Jazzfestival in Lelystad. De negentiende editie, afgelopen weekend, 'zat er tegenaan'. Van de 2300 kaarten die beschikbaar waren voor vrijdag- en zaterdagavond, werden er zo'n 2200 verkocht. "Daar zijn we ontzettend blij mee."
Seabottom in de oude Agora met de naastgelegen sporthal, dat was voor veel mensen een traditie. Er was plek voor drieduizend bezoekers, het zat vrijwel altijd vol. Deze gebouwen gingen tegen de vlakte, Seabottom moest wachten op de nieuwe Agora.
Dat nieuwe theater, geopend in 2007, was voor de vaste Seabottom-gangers even wennen. Nieuw gebouw, andere sfeer. Niet dat het ooit rustig is op het festival, maar Seabottom moest zich weer waarmaken. En dat gebeurt, zegt Goudriaan. "De reacties zijn ontzettend goed. De stemming zat er vrijdag en zaterdag er goed in."
Eén van de hoogtepunten vond hij de Flevolandse jazzvocalisten die het podium mochten delen met de bigband van Cor Bakker. "Cor, zijn vrouw en ik wilden iets nieuws doen. Dit kwam eruit. Het pakte erg goed uit."
Het leuke van een festival is dat het méér is dan de som der artiesten. Dat bleek zaterdagavond, toen muzikanten die elders waren uitgespeeld, besloten mee te doen met saxofonist Jan Menu. Goudriaan: "Cor Bakker, Madeline Bell en anderen. Zoiets ontstaat gewoon op een festival."
Ook leuk dat Hans Dulfer er vrijdagavond weer bij was. "Hij is bijna zeventig. Op de eerste editie in 1989 was hij ook al van de partij. Daar is Dulfer trots op."
(Herre Stegenga - De Stentor - 29 maart 2010)
Seabottom Jazz festival 2010 is vooral gezellig
Op 26 en 27 maart 2010 was ik aanwezig op het Seabottom Jazz Festival in Lelystad. Een klein festival dat al sinds 1989 bestaat en plaatsvond in het mooie gebouw van de nieuwe Agora. Modern, maar zeker heel gezellig en comfortabel.
De vrijdagavond was traditiegetrouw een wat rustigere avond. Optredens op slechts twee podia en ook minder drukbezocht. Als ik het optreden van plaatselijke helden Quasar (winnaar Jazz i Award 2009) in de foyer buiten beschouwing laat dan was het Giovanca met haar band die de spits afbeet.
Giovanca
Twee dagen eerder was de releaseparty van Giovanca’s tweede album ‘While I’m Awake in een volle Melkweg in Amstedam. Op Seabottom Jazz speelde zij voor het eerst haar nieuwe nummers voor het grote publiek. Aangezien het publiek nog een beetje opgewarmd moest worden, was het begin wat aarzelend. Giovanca loste dit op door het gesprek met het publiek aan te gaan. Hiermee stelde zij zichzelf kwetsbaar op, wat te prijzen viel. Ik ben van mening dat Giovanca dusdanig veel kwaliteit heeft, dat zij met haar muziek iedereen mee kan nemen in haar muzikale reis. Hoe intenser, hoe mooier. Natuurlijk was het ook leuk om te horen hoe een nummer ontstond. Tegen het einde van de show zat Giovanca er goed in en tijdens “Time is Ticking” (wanneer wordt zij eindelijk ten huwelijk gevraagd?) was het genieten toen zij zich volledig gaf. Giovanca heeft een mooie stem en is ook een prachtige verschijning. De toegift met de nummers “On my way” en “September” sloot de avond prachtig af en ik hoorde voornamelijk positieve reacties om mij heen.
Casey’s Tenor Madness
Na Giovanca stond Casey’s Tenor Madness op het programma. Casey’s Tenor Madness met good old Cees Schrama achter de piano en de tenorsax spelers Alexander Beets, Boris van der Lek en Hans Dulfer, zorgden voor een hele andere sfeer. Was Giovanca nog vooral luisteren en genieten, bij deze heren was het lastig om stil te blijven zitten. Het ging om de funky sound en het plezier in de muziek. Of zoals Cees Schrama het uitdrukte “we gaan weer even lekker rampestampen”. Muzikaal gezien viel voornamelijk Boris van der Lek op met goed spel, maar de grote animator was en bleef natuurlijk Hans Dulfer, die als een ervaren rot het publiek perfect bespeelde. Casey’s Tenor Madness was een leuk feestje en de moeite waard om mee te maken.
Karsu
De zaterdagavond startte met Karsu en band. Deze Turks-Nederlandse zangeres maakte furore na haar optreden op het Seabottom Jazz Festival 2009, door te verschijnen in het tv-programma ‘De Wereld Draait Door’. Aangezien Karsu voor mij vorig jaar dé grote verrassing was, keek ik hier naar uit. Maar ja, zoals wel vaker gebeurt: als de verwachtingen te hoog gespannen zijn, kan het alleen maar tegenvallen. Viel Karsu vorig jaar op met prachtige rustige nummers achter de piano waarbij haar klassieke scholing en subtiele stem heel mooi waren, dit jaar was het allemaal minder subtiel. Karsu is ouder geworden en ook meer volwassen en dat zie je ook op het podium. Echter, zoals ze zelf aangaf, haar voorkeur is aan het verschuiven van het klassieke naar meer volksachtige muziek. En zo bestond het grootste deel van de show uit Turks/Aziatische muziek waarbij haar stem minder tot zijn recht kwam, maar haar muziek wel meer op gezelligheid was gericht. Positief punt aan haar optreden was het duet met zangeres Muge Alpay, die haar bij de andere nummers op de viool prachtig ondersteunde.
New Cool Collective
Na Karsu ging ik weer snel naar boven waar ik in de kleine zaal New Cool Collective trof. Met zoals gebruikelijk de altijd opvallende Benjamin Herman op de saxofoon en David Rockefeller op zijn trompet. New Cool Collective zorgde voor een heerlijk uurtje swingen en genieten. Minder meeslepend dan Casey’s Tenor Madness, maar muzikaal veel beter. Na een kort bezoek aan de vocalisten uit Flevoland op het podium bij Cor Bakker in de hoofdzaal snel weer terug naar de kleine zaal. Inmiddels weer helemaal stampvol voor het optreden van Gare Du Nord, die zelfs twee keer zouden spelen, zodat iedereen van hen kon genieten.
Gare Du Nord
Gare Du Nord zag ik voor het laatst op The Hague Jazz in 2006 en dus werd het weer eens tijd om bij hen langs te gaan. Het lange wachten voor de zaal bleek de moeite waard, want Gare du Nord speelde goed en zangeres Miss Dorona Alberti was overtuigend, zowel qua stem als qua performance.
Edsilia Rombley
Vervolgens als een haas weer naar beneden waar Cor Bakker en zijn big band dit keer Edsilia Rombley ontvingen. Rombley, gekleed in een jurk waarin haar zwangere buik bijna niet opviel, deed een paar van haar bekende nummers om de zaal op te warmen en begon daarna aan een reeks Motown hits (waaronder die van Stevie Wonder en Gladys Knight and the Pips) en een nummer van Oleta Adams. Ofschoon Edsilia een prachtige vrouw is en mooi kan zingen, viel mij dit tegen. Misschien kwam dit, omdat ik de originelen te goed ken en Rombley de vergelijking niet kan doorstaan, ik weet het niet. Haar eigen nummers met haar eigen stem hoorde ik veel liever. Of gold dat eigenlijk voor alle covers in het algemeen? Mijn leus is: schoenmaker blijf bij je leest.
Madeline Bell
Maar de avond was nog jong en in de grote zaal (met een prachtige akoestiek) stond nu Madeline Bell te zingen. Uiteraard weer begeleid door Cor Bakker en consorten en dit was het beste optreden van de avond. Jazzy, groovy en vooral overtuigend. Wat een vrouw, wat een stem en wat een performance. Madeline Bell loopt, trekt en sleurt over het podium en zorgde ervoor dat iedereen erbij bleef. Wat een schitterend enthousiast mens is dat. Zij roept een glimlach bij de wat stugge gezichten op toen zij in gebrekkig Nederlands “Albert Heyn” noemde en duidelijk maakte dat de Nederlandse snelweg zeker niet Snel Weg betekende. Een echt plus optreden.
Bert van den Brink
In de foyer boven speelden overigens tussen de bedrijven door nog Bert van den Brink samen met Maria Markesini, en dit was gewoon leuk. Niet zo groots als het jaar ervoor toen Van den Brink nog schitterde naast Gino Vanelli, maar zeker de moeite waard.
Einde van de avond
Wicked Jazz Sounds Band geniet het laatste jaar enorm veel populariteit en de kleine zaal waar zij speelden zat zo verstopt en op slot dat rustig een pilsje drinken het won van de wens het optreden te willen zien. Jammer maar helaas.
Ceumar en haar band met Mike del Ferro zou het slotakkoord van deze avond worden. In een vrijwel lege grote zaal gaven zij een goede show. Schitterend basspel van Frans van der Hoeven en subtiel pianospel van Mike del Ferro en de mooie prachtige ingetogen stem van de Braziliaanse Ceumar maakten de avond voor mij prachtig af. En voor al die mensen die boven stonden te dringen bij de Wicked Jazz Sounds Band was dit dus een gemiste kans.
Ben ik dan niks vergeten? Jawel de Ruben Hoeke Band kwam ik tussen de bedrijven door, tegen in de boven foyer. Ineens zat ik in een pittige blues sfeer waarbij zanger Frank van Pardo af en toe een uitstapje naar Jimmy Hendrix leek te maken en dit verrassend goed deed. Dit optreden verdiende zonder meer extra publiek.
Slotconclusie
Seabottom Jazz 2010; een geslaagd festival, bovenal gezellig met een paar muzikale uitschieters. Liever niet teveel herhaling van artiesten of ze moeten verrassen met nieuwe muzikale vondsten.
(Maurits van Hout - FEMUZ.nl - 4 april 2010
Seabottom Jazzfestival mooie thuiswedstrijd
De sfeer van het jazzfestival is goed; lekker rokerig’ . ‘Je komt veel (oude) bekenden tegen’
LELYSTAD -Op naar de twintigste editie van het Seabottom Jazzfestival. De negentiende, die afgelopen weekend plaatsvond in de Agora, was een succes. Het festival was bijna uitverkocht, er gingen 2200 kaarten over de toonbank. Edsilia Rombley, Madeline Bell, Cor Bakker en z’n bigband en Gare du Nord (foto) zorgden zaterdagavond samen met tal van andere artiesten voor een sfeervol Seabottom Jazzfestival in de Agora.
De geur van warme satésaus doet menig jazzfestivalbezoeker verleiden tot het kopen van een overheerlijke snack aan het einde van een swingende en sfeervolle avond. De klok gaat een uur vooruit. Mensen praten nog wat na, drinken een laatste biertje of verplaatsen zich naar Applaus, waar het feest nog eventjes doorgaat.
Het Seabottom Jazzfestival was wederom een succes. De sfeer? ‘Gewoon lekker rokerig’, zegt Kelvin Hesp. Hij noemt zichzelf een èchte jazzliefhebber, net zoals zijn vader. ‘Al moet ik zeggen dat ik de èchte jazz nog niet veel gehoord heb vanavond. Maar dat is niet erg. De sfeer is goed. Luisteren naar goede muziek met een drankje en sigaretje erbij. Mijn avond kan niet meer stuk’, zegt de Amsterdammer.
Lelystedeling Jan Rietveld is druk in gesprek met collegahardloper Dennis Geerlings. ‘Dat is het leuke van dit festival. Je komt veel bekenden tegen.’ Rietveld is een grote liefhebber van jazz. ‘Ik loop behoorlijk wat festivals af. Dit is een mooie thuiswedstrijd.’
Sandra van der Wiel uit Dronten puft uit van een uurtje ‘Gare du Nord’. Samen met een vriendin bladert ze door het programmaboekje op zoek naar een volgend optreden. ‘Ik ken eigenlijk niet zoveel namen, maar het leuke van het jazzfestival is dat je overal in en uit kan lopen. Behalve als een zaal helemaal vol zit natuurlijk.’ Ze bestelt een rode wijn aan de bar en kijkt naar twee mannen die rustig met hun vingers op de maat van de muziek tikken.
Lelystedeling Huib Marrée maakt aanstalten om naar de grote zaal te lopen, waar Madeline Bell optreedt. ‘Mijn hoogtepunt tot nu toe? Ik ben net naar het optreden van Edsillia geweest. Het was weer een feestje. Karsu Dönmez & Band was ook goed; een mooie mix van jazz en pop. De goede combinatie van mooie muziek en veel (oude) bekenden maakt dit jazzfestival bijzonder.’
Lelystad had begin jaren tachtig al een jazztraditie met roemruchte concerten van onder andere Lionel Hampton en Art Blakey in het kader van ‘Jazz behind the dikes’. Dit initiatief van onder andere Ruud Neerings (tot 2008 directeur van de Agora in Lelystad) kreeg in 1989 de vorm van een jazzfestival. Op het hoogtepunt in 2002 speelde het zich af op acht podia verspreid over de hele Agora en de aangrenzende sporthal en trok ruim drieduizend bezoekers.
Het verdwijnen van de sporthal en daarna de sloop van de oude Agora (om plaats te maken voor de huidige Agora) hebben het festival een andere vorm gegeven. Verspreid over twee dagen is er sinds 2007 een ‘rustig’ jazzconcert op de vrijdagavond en speelt het eigenlijke festival zich in kleinere vorm af op de zaterdagavond.
(Corinne Groenenberg - Flevopost - 31 maart 2010)
Flevolandse musici scoren op Seabottom
LELYSTAD - Als het zo doorgaat kan programmeur Ed Goudriaan Seabottom 2011 volledig vullen met musici uit de provincie Flevoland. Geef Jazz-i Award winnaar zanger/gitarist Shannon Sarraco uit Lelystad een podium en hij houdt je, omringd door zijn puike bandje, de ganse avond aangenaam bezig met zijn smaakvol gearrangeerde en met liefde uitgevoerde standards en latinstukken.
Met zijn Italiaanse charme pakte Sarraco de benedenfoyer van Agora volledig in. Later op de avond bewees hij zijn kwaliteiten nogmaals toen hij met de big band van pianist Cor Bakker en vier andere jazzvocalisten uit Lelystad, Almere en Dronten de grote zaal bespeelde. Naast Shannon scoorden - niet onverdienstelijk - Marieke Cannegieter, Maud Cozijnsen, Conny van Koningsbrugge en Dennis Koppen punten.
En wat te denken van Edsilia Rombley. Ook iemand met roots in Lelystad. ‘Onze’ Edsilia schitterde met Bakker c.s. in een onstuimig Motownblok. Ze mag dan halverwege haar zwangerschap zijn, Rombley dendert vrolijk door en kreeg de afgeladen Scarletzaal massaal in de benen. De van oorsprong Amerikaanse Madeline Bell, ook al jaren geen onbekende in Lelystad, hielde de sfeer erin met een tribute aan Ray Charles.
Seabottom bood een breed programma met grote en kleine bezettingen, variërend van zeer modern tot puur traditioneel, verspreid over vier zalen en het intieme restaurant. Het festival heeft het stadium bereikt waarin het ondoenlijk is alle acts te beluisteren. Velen nestelden zich in de hoofdzaal en verlieten die slechts voor een drankje als er werd omgebouwd. Om half acht al zat een aanzienlijke groep jazzliefhebbers gereed voor het optreden van de 19-jarige Amsterdamse Karsu Dönmez.
Deze Turkse pianiste, componiste en zangeres was de verrassing van Seabottom 2009. Duidelijk gerijpt qua presentatie, stem en spel overdonderde Dönmez de festivalbezoeker andermaal, nu ondersteund door een zevenmansorkest bestaande uit jonge Turkse musici. De cross-over vierde hoogtij bij Karsu, die eer bewijst aan de Turkse volksmuziek, maar toch zeer eigentijds klinkt en ongelooflijk jazzy en bluesy voor de dag komt.
De onmisbare oude stijlklanken dwarrelden in de prille uren op uit de foyer waar de Dixie 7 onvervalste New Orleans dixieland ten gehore bracht. Met op banjo en gitaar Frits Landesbergen sr, de vader van de bekende vibrafonist. Goed voorbeeld doet volgen. Luister maar eens naar de zoon van de vermaarde boogie woogiepianist Rob Hoeke. Mag de vuige rhythm & blues van gitarist Ruben Hoeke de reprise voor 2011 zijn?
(Hans Invernizzi - De Stentor - 29 maart 2010)
Jazz-i Award gegrepen door 'Pino-effect'
Toch maar meegedaan, op het allerlaatste moment. Slechts twee keer repeteren, tussentijds ook nog de bassiste verliezen als gevolg van een polsbreuk, en tóch weer de finaleronde bereiken. Dat huzarenstukje flikten de Dwarse Fluiters, een trio tienerfluitisten, tijdens de voorronde van de Jazz-i Award op zondagmiddag 28 februari. Misschien kwam het wel door een stukje Sesamstraat in beatbox-stijl…
Daar stonden ze dan op het podium van het Lelystadse Agora theater: Quincy Blom (13 jaar), Naomi van Veen (12 jaar) en Jamy Westerveld (14 jaar). Onder begeleiding van basgitarist Frans Sman, gitarist Alex Manuputty en niet te vergeten de 14 jaar ‘oude’ drummer Jules Monen floten ze de jazznummer Cantaloupe Island en In Walked Bud. Ze gaven er een compleet eigen schwung aan en daarmee stalen ze de harten van de driekoppige jury: ‘Dat was klasse, dames. En ook nog even een extra pluim voor de swingende drummer.’
Of zou het tóch de beatboxversie van Sesamstraat zijn geweest, die Jamy achter In Walked Bud had geplakt? Wie zal het zeggen.
In elk geval mogen de Dwarse Fluiters op 15 maart op herhaling gaan. Alleen betreft het dan de finaleronde, waarin zij met Breakon2 en Shannon Sarracco zullen strijden om het goud. De winnaar mag optreden op het hoofdpodium van Seabottom Jazzfestival in Lelystad, dat op 26 en 27 maart plaatsvindt.
(André Westerveld - De Almare - 1 maart 2010)
Prijsuitreiking feestdagenverkoop
In december was de speciale feestdagenvoorverkoop voor het Seabottom Jazzfestival 2010. Met ‘koop-en-win’-actie, waarbij men kans maakte op een mooie prijs. Die actie leverde 20 januari jl. tijdens de prijsuitreiking in de Agora louter blije gezichten op.
Van directeur/programmeur Ed Goudriaan, omdat er ten opzichte van 2009 in de feestdagenverkoop 300% meer kaarten verkocht waren Maar vooral van drie prijswinnaars. Zo won de familie Duvivier entreekaarten voor een theatervoorstelling naar keuze, de heer en mevrouw Klompenhouwer backstagepassen voor de ‘festivalnight’ 27 maart, terwijl mevrouw Sperber met de unieke jazz-zeefdruk van Menno Baars naar huis ging.
Inmiddels is de gewone kaartverkoop voor vrijdag 26 en zaterdag 27 maart gestart! Wie het festival niet wil missen gaat naar www.seabottom-jazzfestival.nl voor alle informatie.
(Foto: fotostudio Wierd. Meer foto's: klik hier)
Presentatie hoofdsponsor 28 oktober 2009
FLEVOPOST
Jazzfestival gaat definitief door
Galaxy Group nieuwe hoofdsponsor Seabottom Jazzfestival
LELYSTAD – Het Seabottom Jazzfestival 2010 gaat definitief door. Dat was, naast het bekendmaken van de nieuwe hoofdsponsor, het belangrijkste nieuws dat Geert-Jan Sikkens als voorzitter van de Stichting Jazz-i vorige week in de Agora uitsprak.
Met veel licht, geluid en rook werd bekend gemaakt dat de Galaxy Group als nieuwe hoofdsponsor is aangetreden. De presentatie betekende, als vanouds, het onthullen van het logo. Dit keer op de motorkap van glimmend gepoetste sportieve rally uitgevoerde Suzuki’s van de sponsor.
De in Flevoland gevestigde Galaxy Group biedt landelijk een compleet aanbod van mobiele en vaste spraak-en datacommunicatie. Zij heeft zich juist verbonden aan het Seabottom Jazzfestival vanwege de grote lokale kracht van dit grootste muzikale evenement van Lelystad. Sales director Gerard Schoemaker: ‘We zijn trots en toch gepast bescheiden, want het gaat niet om de sponsor, maar om de muziek. Dat brengt mensen in vervoering. Wij zullen het evenement maximaal promoten, onze ambitie is een uitverkochte zaal.’
Programmamanager Ed Goudriaan lichtte tijdens de presentatie een tipje van de sluier op. Zo zijn Karsu (vorig jaar dé festivalverrassing), Gare du Nord (in 2009 vrijdagavondsmaakmaker), de ‘feest’-band Wicked Jazz Sounds, Benjamin Herman’s New Cool Collective en soulstar Giovanca inmiddels vastgelegd. Met onder andere ‘Charlene’, de Mooi weer de Leeuw Band onder leiding van Cor Bakker met Edisilia Rombley en met Deborah Brown (USA) zijn de onderhandelingen in een vergevorderd stadium.
Het evenement vindt plaats op 26 en 27 maart 2010. Voor meer informatie: www.seabottomjazzfestival.nl. En daarnaast natuurlijk in FlevoPost en op www.flevopost.nl
OVERIGE MEDIA
Krant van Flevoland: klik hier
Lelystad Nu: klik hier
Flevopost (digitaal): klik hier
Meer lezen over 2009? Klik hier!